Ghazal 140

January 20, 2000
غزل ۱۴۰
O heart, the pain of love burned once again
Beloved departed and drove the lover insane.
دیدی ای دل که غم عشق دگربار چـه کرد
چون بـشد دلـبر و با یار وفادار چـه کرد
O flowers, you played your magic tricks
Alas that the drunk the sober shall reign.
آه از آن نرگس جادو که چه بازی انگیخـت
آه از آن مست که با مردم هشیار چـه کرد
My tears were my friends, since Beloved stayed away
My unkind fate from helping would refrain.
اشـک من رنگ شفق یافت ز بی‌مهری یار
طالـع بی‌شفقت بین که در این کار چه کرد
At dawn Beloved's house's bright glow
The lover's wounded heart would strain and pain.
برقی از مـنزل لیلی بدرخـشید سـحر
وه کـه با خرمن مجنون دل افگار چـه کرد
O bearer give me a cup, since the hidden hand that writes
Has plans, access to which nobody can gain.
ساقیا جام می‌ام ده کـه نـگارنده غیب
نیسـت معـلوم که در پرده اسرار چه کرد
The artist of firmaments, earth and spheres
Nobody knows what plans it would feign.
آن کـه پرنـقـش زد این دایره مینایی
کـس ندانست که در گردش پرگار چه کرد
Burning love, Hafiz's heart would entertain
Beloved from old times this poor lover has slain.
فکر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت
یار دیرینـه بـبینید کـه با یار چـه کرد