Ghazal 59

March 18, 2004

غزل ۵۹

I long for a kind sentiment from the Friend
I’ve sinned and hope for Her pardon in the end.

دارم امید عاطـفـتی از جانـب دوسـت
کردم جـنایتی و امیدم بـه عـفو اوسـت

I know She will overlook my crimes, though she is
Beautiful-faced, on her angelic nature I can depend.

دانـم کـه بـگذرد ز سر جرم مـن کـه او
گر چـه پریوش است ولیکن فرشته خوسـت

I cried such that whomever passed me by
Was in awe of the stream of my tears descend.

چـندان گریستـم که هر کس که برگذشت
در اشک ما چو دید روان گفت کاین چه جوست

Naught is that mouth there, of it I see no sign
And there is that fair hair, yet knowing transcends.

هیچ اسـت آن دهان و نبینـم از او نـشان
موی است آن میان و ندانم که آن چه موست

I see her image in my mind and can’t wash out
In spite of all the tears that my eyes spend.

دارم عجـب ز نقش خیالش که چون نرفـت
از دیده‌ام که دم به دمش کار شست و شوست

With no talk of your hair, my heart is just dead.
With your enchanting hair, which talk can I defend?

بی گـفـت و گوی زلف تو دل را همی‌کـشد
با زلـف دلکش تو که را روی گفت و گوسـت

A life time has passed since I smelled your hair
That aroma, in the nose of my heart has since remained.

عـمریسـت تا ز زلـف تو بویی شـنیده‌ام
زان بوی در مـشام دل مـن هـنوز بوسـت

Hafiz your perturbed state is bad, yet
Perturbation over Beloved’s hair is a good trend.

حافـظ بد اسـت حال پریشان تو ولی
بر بوی زلـف یار پریشانیت نـکوسـت