Ghazal 318

April 12, 1999
غزل ۳۱۸
You see my state, and still increase my pain
I see your face, the need for union regain.
مرا می‌بینی و هر دم زیادت می‌کـنی دردم
تو را می‌بینـم و میلـم زیادت می‌شود هر دم
For my welfare, you have no care, I complain
Why do you heal me not from the sickness I disdain?
بـه سامانم نمی‌پرسی نمی‌دانم چه سر داری
بـه درمانـم نـمی‌کوشی نمی‌دانی مگر دردم
You bring me down and leave me on the earthly plane;
Return me to my home, by your side let me remain.
نه راه است این که بگذاری مرا بر خاک و بگریزی
گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهـت گردم
Only when I’m dust, your mercy can entertain;
Your flowing spirit stirs up dust of the slain.
ندارم دستت از دامن بجز در خاک و آن دم هـم
کـه بر خاکـم روان گردی به گرد دامنـت گردم
Heartbroken of your love, from breathing I abstain
My life you destroy, yet my breathing you sustain.
فرورفـت از غم عشقت دمم دم می‌دهی تا کی
دمار از مـن برآوردی نـمی‌گویی برآوردم
In the dark night of the soul, I was growing insane,
Drinking from the cups that your features contain.
شـبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می‌جستـم
رخـت می‌دیدم و جامی هـلالی باز می‌خوردم
Suddenly in my arms, you appeared, clear, plain;
With my lips on your lips, my life and soul gain and drain.
کـشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت
نـهادم بر لـبـت لـب را و جان و دل فدا کردم
Be joyful with Hafiz, with love enemies detain,
With such potent love, impotent foes self-restrain.
تو خوش می‌باش با حافظ برو گو خصم جان می‌ده
چو گرمی از تو می‌بینم چه باک از خصم دم سردم